نمیدونی چقد دلم هواتو کرده.اینقد این شعرو دوس دارم.وصف حال منه.بخدا حاضرم هرچی دارم بدم فقط یه خبر کوچیک ازت بگیم.در حد یه جمله.تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب بدینسان خواب ها را با تو زیبا می کنم هر شب تبی این کاه را چون کوه سنگین می کند، آنگاه چه آتش ها که در این کوه برپا می کنم هر شب تماشایی است پیچ و تاب آتش، وه خوشا بر من که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب مرا یک شب تحمل کن، که تا باور کنی جانا چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو که این یخ کرده را، ازبی کسی، هااا...می کنم هرشب تمام سایه ها را می کشم

سلام دوباره.بعد از مدتها من اومدم.

در گذشته فکر می کردم اگه به یه چیزایی برسم دیگه زندگی همونیه که میخوام.نمیدونستم زندگی همیشه برا یه عده مثل من همیشه یه جوره.همیشه آدمایی هستن که مایه عذابتن و همیشه با دروغها و دورویی هاشون دلتو میشکنن و اذیتت میکنن.چه فقیر باشی چه پولدار و چه بیکار باشی چه مدیرعامل همیشه این آدما اطرافتن و تیشه به ریشه تو و دنیای آرمانی تو می زنن.آدمهای کثیفی که واقعا برای این دنیا ساخته شده ان.این روزای من شده مثل روزهای چند سال پیش.و رئزهای آینده من نیز همیشه همینطور خواهد بود.البته خوشبختیهایی دارم که هیچکس نمیتونه اونارو ازم بگیره.جز مرگ.

یه فیلمی هست به اسم زندگی دیگران(life of others).هروقت صحنه آخرشو میبینم اشکم در میاد.اون صحنه آخری که مامور سابق اطلاعات کتاب نویسنده رو باز میکنه و میبینه که به خودش تقدیم شده.هروقت این فیلم رو میبینم اشکم در میاد وقت سر این صحنه.این فیلم معنای واقعی زندگی و انسانیته.به شما توصیه میکنم حتماً ببینید این فیلم رو. کلاً فیلمهای زمان جنگ جهانی و همچنین جریانات مربوط به دیوار برلین و جنگ سرد رو خیلی دوس دارم.والبته زمان یوگوسلاوی سابق رو.کارگردان مورد علاقمم امیر کاستاریکاست.

جریانی عجیبی از مافیای فیلم در دنیا راه افتاده.قبلاً فیلمها در حین اکران به بازار راه پیدا می کردند و باعث افت نسبی فروش فیلمها می شدند.اما الان حای قبل از اکران فیلمها لینک دانلود این فیلمها در اینترنت قرار می گیرد.دو فیلم مهمی که هنوز اکران نشده اند ولی برای دانلود در اینترنت قرار گرفته اند هشت نفرت انگیز و کارول هستند.هشت نفرت انگیز فیلم کارگردان محبوب من کوئنتین تارانتینو است که چند شب پیش دانلود کردم و نگاه کردم.فیلم حدود دو ساعت و نیم بود که یک ساعت اول کمی کسل کننده است.ولی فیلم بعد از یک ساعت اوج میگیرد و همان لحن جذاب تارانتینو تماشاگر را جذب

آیا اسکاتی یک قربانی است؟ اگر او بیماری ترس از ارتفاع نداشت، هرگز گوین الستر به سرش میزد که با همدستی جودی بارتن این گونه او را فریب دهد؟ نکتهای هست که از همین ابتدا باید به آن اشاره کرد. ما وارد جهان داستانی فیلم میشویم و تمامی پلهایی را که «واقعیت روی خیال علم کرده» پشت سرمان خراب میکنیم. به عبارت دیگر هیچگاه (به تأکید هیچگاه) از هزارتوی چنین دنیایی راه به بیرون نداریم. زمانی که فیلمی داستانی را تماشا میکنیم، برای همیشه وارد دنیایش میشویم و از آن خلاصی نداریم. مگر اینکه از مسیر فرم به یک اثر سینمایی نزدیک شویم. پس دنیای اسکاتی و جودی (